Nowy numer 48/2020 Archiwum

By Miłość była kochana

O łzach dziadka, poszukiwaniu drogi, świętych patronach i domu w Asyżu z siostrą Jadwigą Kowalczyk ze Zgromadzenia Sióstr Opieki Społecznej pod wezwaniem. św. Antoniego rozmawia Agnieszka Napiórkowska.

Nie było jej żal, że zamiast ślubu będzie klasztor?

– Na początku tak. Z czasem pogodziła się z tym faktem. Dla wielu osób, które mnie znały, było zaskoczeniem, że wybieram taką drogę. Byłam bardzo ruchliwa, pracowita, zaradna, wszędzie było mnie pełno. Wielu ludziom klasztor kojarzył się jedynie z modlitwą i odosobnieniem.

Zarówno w Polsce, jak i w Asyżu, gdzie pracuje Siostra już 22 lata, wiem, że nie szuka Siostra wymówki od pracy, służby i modlitwy.

– Lubię pracować. Przed ślubami wieczystymi byłam kierowcą matki generalnej, malowałam pokoje, szyłam kołdry. Po przeniesieniu do Asyżu, bez względu na pełnione funkcje, nie unikałam pracy. Chętnie angażuję się w poradnictwo, które tu nie należy do łatwych, bo ludzie są bardzo poranieni. Odrobina uwagi, otwartości potrafi ich otwierać, zmieniać. Nieraz widziałam tu wielkie nawrócenia. Chętnie włączam się także w prace fizyczne, których nie brakuje przy domu pielgrzyma, który prowadzimy. Jako przełożona staram się rozumieć moje siostry. Traktuję je i kocham jak córki. Za najlepsze upomnienie uważam własny przykład. Jeśli sama nie będę uczciwa, rozmodlona, otwarta, nie mam co liczyć, że one takie będą. Dla mnie najlepszym nauczycielem jest Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie. Tam ładuję baterie. Reszta należy do Ducha Świętego. Wzorami są też św. Franciszek, Antoni, Klara. Ich ślady są wyraźne, dlatego spokojnie można po nich iść.

Nie tylko w Roku Wiary, ale nawet wtedy, gdy trzęsie się ziemia.

– Nawet wtedy. Po trzęsieniu ziemi pobiegłam do kaplicy. Popatrzyłam na Pana Jezusa i Mu powiedziałam: Bądź wola Twoja!. Po tym nic nie było już straszne. A mówiąc o Roku Wiary, odebrałam go jako zaproszenie do wiary głębokiej. Trzeba się nawracać dzień i noc. Odświeżać bez przerwy myśli. Mieszkając w Asyżu, czując ducha św. Franciszka, czasem, tak jak on, mam ochotę rozpłakać się, bo Miłość jest niekochana. Ale zamiast siedzieć i płakać, uczę się Ją kochać.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama