W jesienne dni, gdy mgła unosiła się nad ziemią, a liście tańczyły po alejkach, na starych cmentarzach słychać było szelest mioteł, ciche rozmowy i modlitwy. Młodzi i starsi, kobiety i mężczyźni, przyszli, by posprzątać zapomniane mogiły, na których często zatarły się już nazwiska. Niektórzy przynieśli grabie i ścierki, inni – znicze i kwiaty. Ale wszyscy – nadzieję, że choć przez chwilę ktoś z tych, co odeszli, zostanie przywołany w pamięci.