Ważne pytania

Diecezjalne uroczystości rozpoczęły się od obrzędu poświęcenia świec, nawiązującego do ewangelicznego wydarzenia ofiarowania Jezusa w świątyni. Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Wojciech Osial, który wygłosił homilię. Eucharystia była czasem wspólnej modlitwy, dziękczynienia za dar powołania oraz wzajemnego umocnienia na drodze konsekracji.

W liturgii uczestniczyli kapłani, przedstawiciele męskich i żeńskich zgromadzeń zakonnych, a także dziewice i wdowy konsekrowane z terenu diecezji łowickiej.

W homilii bp Wojciech Osial nawiązał do tajemnicy Ofiarowania Pańskiego, przypominając, że Maryja i Józef przynoszą Jezusa do świątyni, oddając Go Ojcu. – Dziś nie wystarczy jedynie ponowić ofiarowanie swojego życia Bogu. Trzeba zapytać, jak to ofiarowanie wygląda na co dzień – podkreślił biskup. Zwrócił uwagę, że życie konsekrowane wiąże się z wieloma zewnętrznymi zmianami: miejsca zamieszkania, stylu życia, rytmu dnia czy rezygnacji z własnych planów, jednak najważniejsze pozostaje pytanie o serce człowieka.

Hierarcha zachęcał osoby konsekrowane do szczerego spojrzenia na siebie: – Z jakim sercem dziś odnawiasz swoje ofiarowanie? Czy jest to serce ufne i radosne, czy może zranione, zbuntowane, skruszone, a może zamknięte? Bp Osial podkreślał, że Bóg nie oczekuje doskonałych pozorów, lecz prawdy: Ofiaruj Mu siebie takim, jakim jesteś. Pokornie. Nic nie udawaj.

Odwołując się do Listu do Hebrajczyków i symboliki ognia, biskup przypomniał, że Bóg nie traktuje człowieka jak surowego żelaza, które trzeba kształtować nakazami i karami, lecz jak drogocenny kruszec. – Jesteś w oczach Boga jak złoto i srebro, które wymagają przetopienia w temperaturze miłości, by nabrać zamierzonego przez Boga kształtu – mówił. Tylko miłość, jak zaznaczył, potrafi przemieniać serce, czynić je zdolnym do pojednania, pokory i prawdziwego oddania.

Biskup zwrócił także uwagę na wymiar solidarności z grzesznikami, wskazując na ofiarę Maryi, która – choć Niepokalana – składa ofiarę ubogich. To znak, że osoby konsekrowane są wezwane, by być blisko człowieka, nie osądzać, ale nieść miłosierdzie. – Jeśli Bóg chciał być bratem dla mnie i dla ciebie, to czy my nie powinniśmy stawać się braćmi i siostrami dla tego świata – pytał.

Po homilii, w atmosferze skupienia i ciszy, siostry i bracia zakonni oraz dziewice i wdowy konsekrowane odnowili śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, ponownie powierzając swoje życie Bogu.

Na terenie diecezji łowickiej posługują członkowie ponad trzydziestu zgromadzeń zakonnych. Każdego dnia, często w ciszy i bez rozgłosu, świadczą o Bogu bliskim, czułym i pełnym mocy. Zgodnie ze swoim charyzmatem służą chorym, cierpiącym, dzieciom i młodzieży, rodzinom, osobom poszukującym drogi powołania oraz bezdomnym. Ich obecność przypomina, że ostatecznym celem życia każdego człowieka jest Królestwo Niebieskie.