Wyszukano wyników: 474
Ciągle z Jurkiem rozmawiam
Znać świętego czy błogosławionego to spore wyróżnienie. Wspomnienia, zdjęcia, ale przede wszystkim pamięć o wspólnie przeżytych chwilach motywują do życia w taki sposób, aby po przekroczeniu progu śmierci znów się spotkać, by ucieszyć się na swój widok. Proboszcz z Wysokienic wie, kogo w niebie na pewno spotka.
Kiedyś czeladników było wielu
Ginące zawody. – Za czasów mojej młodości w mieście było coś koło 12 szewców, 5 kowali, 9 krawców, 6 piekarzy, 4 zdunów i 6 fryzjerów. Nietrudno było też spotkać kominiarzy, malarzy, kaletników, rymarzy, a nawet kołodziejów. Dziś wszystkich, poza fryzjerami, można policzyć na palcach – mówi ze smutkiem Emilia Łopatka.
Niedziela wirusowa, czyli wiara w czasach zarazy
35 lat temu ukazała się książka Gabriela Garcii Marqueza, noblisty (w czasach, kiedy literacka nagroda Nobla jeszcze znaczyła bardzo wiele), zatytułowana: "Miłość w czasach zarazy". Piękna, wzruszająca powieść o miłości silniejszej od samotności, cierpienia, zdrady czy śmierci. Ale nie o popisy literackie czy wzbudzanie uczuć tym razem chodzi. Dziś bowiem należy mówić i pisać o wierze w czasach zarazy.
Serce w rozmiarze XXXL
X Sympozjum „Dar Życia”. – Życie ludzkie ma taką samą godność od początku do końca. Nie zdobywa się jej w jakimś punkcie, w jakimś magicznym momencie. Ona jest niezależna od tego, jaką wielkość ma człowiek, jak długie jest jego życie ani gdzie aktualnie przebywa – w macicy czy na szklanej płytce – mówił prof. Bogdan Chazan.
